Scandinavië - Deel 2

Scandinavië | Deel 2

Zaterdag 9 juli 2016 | Beseggen – Kristiansund | Wat is een houthakker zonder bijl?

Vandaag gaat om 7 uur de wekker. Na een broodje gebakken ei zitten we om 10 uur op de motor. Op naar Sunndalsora, zo’n 260 km verderop. Op het moment van vertrek schijnt de zon, maar nog na nog geen kilometer komt het met bakken uit de hemel. Snel het regenpak aan. Als we rond 12 uur ergens willen lunchen op een parkeerplaats langs de weg, besluiten we pas te stoppen als het weer droog is. Helaas hebben we 2 uur later nog steeds geen droog weer of droge lunchplek gezien, wat ons doet besluiten om in een café te lunchen in Oppdal, lekker warm! En ondertussen kan alles een beetje opdrogen. De ciabatta’s met zalm/garnalen zijn heerlijk! Ook na de lunch regent het nog pijpenstelen. We bespreken de verschillende scenario’s. Wat als het nog regent bij aankomst van de camping?

  1. Tent opzetten
  2. Huisje nemen
  3. Doorrijden totdat het droog wordt

Wat ons betreft doemscenario’s, want Sunndalsora klinkt als een zonnig dorp. Daar schijnt vast altijd de zon! Via de prachtige route 70 langs een rivier en diepe dalen komen we om 4 uur aan op de camping. Ai, ai, ai, het regent nog steeds, het is geen leuke spannende omgeving en de lucht ziet nog helemaal grijs. Bertha had eerder geleerd met kitesurfen dat het langs de kust vaak droog is, dus op naar Kristiansund. Nog maar 100 km, dus dit is goed te doen. Wederom een prachtig stuk langs het water. We komen onderweg maar een paar auto’s en motoren tegen waardoor het lijkt alsof de weg van ons is! We krijgen de slappe lach om de regen en wat maakt het ook uit, we hebben alles; water, benzine, eten en natuurlijk elkaar. Desnoods slapen we in een bushokje.

Om 6 uur komen we aan op de camping bij Kristiansund, waar het droog is. De lucht is helaas nog niet wolkvrij, nog geen zon, maar wat zijn we blij. Ook het ontvangst is bijzonder aangenaam. Twee vriendelijke meisjes achter de receptie, ze hebben douches zonder muntjes en het is nog goedkoop ook (13 euro!). Bij het opzetten van de tent komen we er helaas wel achter dat achter de bomen een vliegveld is. “Ach, dat zijn er vast maar vier per dag” roept Erik. Maar nu, terwijl Erik nog maar korte tijd bezig is om het kookstel aan de praat te krijgen heb ik er toch al twee gehoord. Daarnaast hebben de buren een blaffende hond… Gelukkig is het vakantie!!

Tijdens het koken gaat het dan toch weer regenen. Bertha vlucht de tent in. Erik trekt het regenpak aan en maakt het eten klaar; rijst met bloemkool, ui, paprika en kip. Lekker gekruid, heerlijk gegeten. Na de afwas aan de wijn en Erik maakt ons eerste kampvuur. Hij heeft hout gesprokkeld in het bos en fijngehakt met de gevonden bijl. Deze bijl gaat verder mee op reis, kan altijd van pas komen. Rosé en ruikend naar kampvuur vallen we in slaap.

20160709-erik-happy-with-his-axe
Erik blij met zijn bijl.

Zondag 10 juli 2016 | Kristiansund – Trollstigen | Genieten over de Atlantische weg

Uitslapen op de camping in Kristiansund. Gister helaas niet goed gekeken naar de stand van de zon, de tent staat nog in de schaduw als we laat in de ochtend wakker worden en blijft dus nat. De vertrouwde waakhonden staan ons ook weer op te wachten. Het Duitse groepje, twee stelletjes met een camper, lijkt alles wat we doen te volgen. Zijn we zo interessant of hebben ze zelf niets te doen? Het antwoord volgt later…

Ontbijt maken we in de keuken, gekookt eitje met koffie/thee en een sapje. We ontbijten buiten op de veranda in de heerlijk warme zon.

Terug bij de tent pakken we alles in, weer onder toeziend oog van de Duitse waakhonden. Ondertussen is er ook een Duitse camper (lees: stadsbus) gearriveerd. De eigenaar vertelt dat het niet zo gek is, zo’n grote camper, en slaat op zijn enorme buik. Ik ben dik, mijn vrouw is dik, dus ook een dikke camper! Hij vertelt dat hij ook eens in Amsterdam was met de camper, zweten in die kleine straatjes. Bertha krijgt de goedkeuring van deze vriendelijke dikke Duitser dat ze ook motor rijdt. Aan de Duitse waakhonden vraagt hij of ze niets te doen hebben, moet er niet gewerkt worden ofzo?! Deze man kan niet meer stuk bij ons. Bij de receptie peilen we olie, alles is op niveau. Alleen koelvloeistof van Bertha is laag. Uiteindelijk zijn we bijna een uur bezig om dit bij te vullen. Om half 1 vertrekken we richting Trollstigen. Het eerste stuk rijden we over de prachtige Atlantische weg met hoge boogbruggen, vele donkere tunnels (die je beter kunt berijden zonder zonnebril!) en een pontje vlak voor Andalsnes.

Ferry Andalsnes.
Pont Andalsnes.

Ons doel vandaag: een campeerplek in het wild! Maar dit blijkt best lastig. Veel wegen zijn privé, we vinden stukken gras met heel veel stenen erop en bovendien heeft het geregend, waardoor onze tent bij drassige landschappen half onder water zou komen te staan. Een beetje mopperig besluiten we onder de rook van de route naar Trollstigen een officiële camping te nemen. Bertha is na het opzetten van de tent even helemaal op en gaat zitten in de campingstoel. Erik maakt de bedden op en probeert een schuilplek tussen de motoren te maken. Bertha denkt dat dit niet nodig is, maar tijdens het koken moeten we toch het schuilplekje opbouwen. Van een afstandje ziet het er wat raar uit, maar het functioneert uitstekend! Eten in onze eigen schuilplaats. Later, tijdens een kleine ontdekkingstocht rondom de tent, zien we een hertje! Nadat we besluiten om morgen een rustdag in te plannen, gaat we vroeg slapen. Het gaat vast mooi weer worden!

Trollen.
Trollen.
Camping Trollstigen.
Camping Trollstigen.
Eten in onze schuilplaats.
Eten in onze schuilplaats.

Maandag 11 juli 2016 | Trollstigen | Onze eigen schuilplaats

Wakker worden met regen en uiteindelijk gaan slapen met regen! Het is vandaag misschien 1 uurtje droog geweest, die we hebben benut om een stukje te wandelen. Verder onder ons afdakje thee gedronken (‘gekocht’ in het restaurant) en gelezen. Toch heerlijk ontspannen. Diner in het restaurant was ook heerlijk: rendierenvlees!

Uitzicht Trollstigen.
Uitzicht Trollstigen.
Boswandeling.
Boswandeling.

Dinsdag 12 juli 2016 | Trollstigen – Skjak | Privé camping

Het is half 7 en we trekken ons eerste biertje open op onze eigen camping! We zijn hier twee uur geleden gearriveerd en hebben nog niemand gezien, maar alles al wel eigen gemaakt; bier en melk in de koelkast, gewassen in het washok, was uitgehangen op de veranda en hout gesprokkeld voor het kampvuur. Proost op onze 10-sterren camping nabij Bismo en Skjak.

Vandaag een lange en prachtige, maar ook een beetje een teleurstellende dag. Deze ochtend beginnen we rond half 10 met de beklimming van de Trollstigen. Het mooie uitzicht wordt helaas belemmerd door de mist. Het zicht is nog geen drie meter. Dit doet ons denken aan het uitzicht bij de Sungate tijdens onze vakantie in Peru in 2013. Toen, na het lopen van de Inca trail waren we blij dat we eindelijk aankwamen bij de Sungate, hét uitzichtpunt van Machu Picchu. Maar na vier dagen lopen zagen we niets anders dan een witte oase van mist.

Gelukkig heeft ieder nadeel zijn voordeel. Door de mist heeft Bertha totaal geen last van de hoogtevrees tijdens de klim. De steile afgronden in combinatie met de haarspeldbochten zijn gewoonweg onzichtbaar.

Uitzicht Trollstigen.
Uitzicht Trollstigen.
Samen bij de Trollstigen.
Samen bij de Trollstigen.

Eenmaal boven gekomen toch maar een foto gemaakt van dit witte vlak. Iets later lijkt het wel een grap, want tijdens de afdaling is de mist opeens compleet weg. Heel gek.

Na een pontje, stijgen we opnieuw de sneeuwbergen in en hebben we een prachtig uitzicht over de cruises in Geirangerfjord. Nabij Geirangerfjord doen we poging 2 voor een prachtig uitzicht. Voor dit uitzichtpunt genaamd Dalsnibba moet tol worden betaald. Boven gekomen is het lachwekkend om te zien dat enkelen tot in hun onderbroek in de sneeuw liggen te rollen. Hoe dan ook, wederom nul uitzicht over het fjord.

Pontje Geiranger.
Pontje Geiranger.
Rondom Geiranger.
Rondom Geiranger.
Erik is geboren vlakbij Utrecht.
Erik is geboren vlakbij Utrecht.

Na dit fiasco vinden we het tijd voor droog weer en bovenal zon! Dit hebben we op onze huidige camping zeker gevonden. Zojuist trouwens een indringer gespot. Maar deze camper rijdt even later weer weg en zo zijn we weer koning op onze eigen Storoya camping!

Privé camping.
Privé camping.
Kampvuur op onze eigen camping.
Kampvuur op onze eigen camping.

Woensdag 13 juli 2016 | Skjak – Kaupanger | Prachtige route naar de houten staafkerk

Powerontbijt met omelet kaas en tosti’s kaas uit de koekenpan van de camping. Nog altijd hebben we de eigenaar niet gezien en deze zal ook niet meer verschijnen. Toegegeven, het is wel wat spooky om ’s avonds alleen naar de wc te gaan. Ik heb me meerdere keren ingebeeld dat er opeens wel iemand is. Ik zou me dood schrikken! Bovendien hoor ik geluiden die er niet kunnen zijn. Hoe dan ook, het was een goedkoop en heerlijk verblijf.

Deze ochtend rijden we via de 15, naar de 55. Daarna, vanaf Furtun, rijden we binnendoor via de FV331 naar Urnes. Echt een prachtige route langs het water van het fjord. Doordat de wegen zo smal zijn, ook in de rotstunnels, is het wel spannend bij het passeren van tegenliggers. Die tunnels door de bergen zijn trouwens pikkedonker! Echt geen hand voor ogen te zien! Er zijn vast mensen die niet weten hoe het grote licht aan moet en daar horen wij ook bij! Tijdens het daglicht toch maar even oefenen. In de 2e donkere tunnel doen we het groot licht aan. Zo zie je iets meer, maar het blijft een Efteling attractie.

Tea time!
Tea time!

In Urnes hebben we de welbekende staafkerk bezocht. Deze houten kerk staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst en stamt uit 1030. Bijzonder is dat ondanks zijn materiaalsoort deze nog steeds overeind staat, wat te danken is aan het stenen fundament en de boog- en hoekconstructies in de top.

Uitzicht vanuit de staafkerk.
Uitzicht vanuit de staafkerk.
Staafkerk Urnes.
Staafkerk Urnes.
Staafkerk.
Staafkerk.
Staafkerk.
Staafkerk.
Staafkerk.
Staafkerk.
Pontje bij Urnes.
Pontje bij Urnes.

Aangekomen bij de pont naar Kaupanger, kunnen we er helaas niet meer bij en mogen we een uur lang genieten van de brandende zon. Ook niet verkeerd na zoveel regen. Het bizarre is zelfs dat we nog geen twee uur rijden geleden met regenpakken hebben gereden langs bergtoppen waar mensen aan het langlaufen waren. Apart die natuur!

Rond half 6 komen we aan op de camping in Kaupanger. Gelukkig nog steeds zon, dus eerst een duik in het ijskoude fjordwater. Waaaah! Vervolgens snel de natte was buitenhangen en koken maar. Dit resulteert helaas in een groot fiasco. De MSR Whisperlite laat het afweten en er komen alleen maar grote gele vlammen uit. Juist de blauwe gasvlammen heb je nodig om te koken. Ach, we kunnen ook wel iets kouds eten; wraps met gerookte kip, tomatensaus, paprika, appel en wat chili kruiden. Beetje apart, maar best wel lekker. Wederom de dag afgesloten met een borrel en een chocolaatje bij het kampvuur!

Camping Kaupanger.
Camping Kaupanger.
Kaupanger.
Kaupanger.

Donderdag 14 juli 2016 | Kaupanger – Flam | Autralische motorbuddies

We zijn als eerste op deze ochtend, de hele camping ligt nog te slapen om 7 uur. Rond half 10 zitten we weer op de motor, yes inpaktijd van 3 uur is al ingekort naar 2,5 uur!

Pont Kaupanger.
Pont Kaupanger.

Na het pontje van Kaupanger naar Laerdal staat de sneeuwroute van Laerdal naar Aurland op de planning. Dit stuk kun je ook afleggen door de 25km lange tunnel, maar over de berg heen à 75km is veel mooier! We vertrekken in de hete zon, maar bovenop de berg is het al zo’n 10 graden kouder en er ligt veel sneeuw langs de weg. Brrrr, snel weer naar beneden.

Hi!
Hi!
Cheese!
Cheese!
Erik en de motoren.
Erik en de motoren.
Bertha en de motoren.
Bertha en de motoren.

Boodschappen gedaan bij de plaatselijke SPAR en op naar de camping in Flam. Dit is de eerste echte toeristencamping: druk, duur, maar de faciliteiten zijn wel top. Bovendien is dit de enige camping in het dorp en hebben we geen vertrouwen meer in ons benzinebrandertje. We kunnen dus niet wild kamperen en hebben geen andere keus dan hier onze tent op te zetten.

Bij het opzetten van de tent achter onze motoren komt er een Australisch stel vol enthousiasme naar ons toe “wij hebben ook alle twee een Honda Transalp!”. Toen we hen vertelden over onze mogelijke plannen volgend jaar boden ze gelijk aan dat we wel bij hen langs konden komen! Lijkt ons echt te gek; door mede transalpers wegwijs te worden gemaakt in een klein deel van Australie! Wat een toevallig gezelschap!

Tijdens het spelen van het kaartspel Shithead lijkt het alsof de hele camping ons aan zit te gapen. Waar je ook kijkt, er is altijd wel iemand die terugkijkt. Apegapen. Tijdens het koken is er volop gezelschap. Heel gezellig, koken en afwassen met 10 man op 10m2. We krijgen heimwee naar de spooky camping.  

 

Vrijdag 15 juli 2016 | Flam | Met de steile Flamsbana en de mountainbike door de Sognefjorden

Vroeg op, dit keer om de trein te halen. De trein van 8.35 uur van spoor 1. Meerdere sporen zijn er niet, maar toch. De tocht naar boven vanaf Flam duur ongeveer een uur en gaat door de bergen heen naar 864 meter hoogte. De uitzichten komen ons bekend voor. Niet dat het verveeld, maar op de motor zie je al behoorlijk veel van de omgeving. Daar heb je zo’n toeristentreintje eigenlijk niet voor nodig. Eenmaal boven aangekomen huren we een mountainbike om binnen twee uur naar beneden te crossen. Niet heel vermoeiend, maar vooral heel cool!

Treinstation in Flam.
Treinstation in Flam.
Koffie to go.
Koffie to go.
Mooie waterval!
Mooie waterval!
Mooi uitzicht tijdens het mountainbiken.
Mooi uitzicht tijdens het mountainbiken.
No goat should pass.
No goat should pass.
Uitzicht tijdens het mountainbiken.
Uitzicht tijdens het mountainbiken.
Bordjes.
Bordjes.
Danger!
Danger!
Uitzicht Flam.
Uitzicht Flam.

De rest van de dag chillen we voor de tent met maar liefst 20 minuten zon. Genieten hoor. Erik gebruikt de stroom van een cabin om de telefoons op te laden. Hierdoor zit wel de hele camping zonder wifi, maar daar komen we gelukkig pas later achter, haha.

’s Avonds de plaatselijke biertent onveilig gemaakt! We weten niet meer hoe we thuis zijn gekomen….

Bertha's lefserull was not our favorite.
Bertha’s lefserull was niet onze favoriet.

Cheers! We lost count...
Cheers! We zijn de tel kwijtgeraakt…

Love to share:

One Comment

  1. Marion

    Hee Bertha en Erik wat ziet dat er spannend uit?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Top